Gekopieerd van de http://www.bloggen.be/acbosloperslembeke/

                                                           Europe) 

                                   Locatie : Interlaken- Wilderswil-Lauterbrunnen-Wengen ( CH)

Wij proberen hier eigenlijk niets te bewijzen, je leest hier een avontuurlijk verslag van 4 Boslopers en hun coach, die het er samen op hebben gewaagd om de uitdaging van de Jungfrau Marathon aan te gaan. Tesamen met hen stonden nog 6 Krekenlopers aan de start van de grootste Marathon van Zwitserland, maar tevens één van de grootste fysieke uitdagingen in Europa.

Starten maar … maar niet te snel.

Januari 2008

Agnès de Causemaeker had ons overtuigd. Als kersverse Bosloper hadden zij en Luc het verhaal gedaan van de 15-de editie van de Jungfrau Marathon tijdens één van onze gezamenlijke duurlopen aan het strand van Cadzand. Wat we eerst niet geloofden, werd langzaam werkelijkheid, want we lieten ons zowaar overtuigen om mee te doen.

Ronny, Johan en ikzelf ( Wim) schreven ons in tussen 2 Leffe’s bij Ronny thuis. Agnès was al vastberaden en had zich al opnieuw aangemeld voor de 16-de editie van dit prachtig maar lastig avontuur. Wat eerst zelfs niet lukte, omdat ze Johan zijn kredietkaartnummer hadden gehacked, kwam toen toch op zijn pootjes terecht. We schreven ons, hotel met 3 nachten als verplichte nummertje inbegrepen, en we hadden zowaar ons startbewijs vast. We waren tussen de 5500 die mochten meedoen. Er is inderdaad een beperking, maar als je het toeristisch laadje mee spijst, ben je zeker. Anders moet je worden uitgeloot.

Dus na maandenlang wachten was het zover. Onze laatste voorbereiding tijdens het Ardennenweekend hadden we er ondertussen ook al opzitten. Na de laatste grote test, de duurloop op het Mountainbike parcours van Houffalize ( 28 km + 8 km verkeerd gelopen – samen 36 km en 4h15 onderweg) zouden we klaar zijn voor de uitdaging.

Sommigen waren nog beter voorbereid :

1. Agnès was niet alleen op stage gegaan in Wengen om daar een stuk van het parcours te lopen, maar ze was ook nog 16 keer op en af Bierstal brug gelopen.

2. Ronny had er zijn weekje Eifelgebergte opzitten

3. En Johan heeft zijn Italië-vakantie rijkelijk gevuld met een paar berglopen op de zonnige kant van de Alpen

4. En ikke ? Houffalize moest maar genoeg zijn, want mijn ambitie was maar “aankomen”

Donderdag 4 september

En nu was het dus zover. Een autorit van 800 km voor de boeg. Dat betekent de Expresweg oprijden in Kaprijke en autostrade tot 2 km van het hotel in Wilderswil, aan de voet van het Jungfrau-massief. Het regende die dag nogal wat maar als we aankwamen gelukkig droog en mooier. Dus even omhoog kijken, maar de jonge vrouw gaf zich nog niet bloot. Zo maar af en toe tussen de wolkjes door konden we kort van haar kopje genieten. Vanop ons balkonnetje van het prachtig gelegen “Berghotel Wilderswil” konden we wel genieten van het uitzicht op het mooie Interlaken, dat ligt tussen 2 schitterende bergmeren. Idyllisch is dat. Dat smaakte naar meer en we hoopten dan ook dat de weersvoorspelling van de Zwitsers zou uitkomen : de föhn uit het zuiden moest het halen van de slechte en natte winden uit het westen.

Op ons hotel waren alle andere Belgen ( nog 5 Krekenlopers met familie) en nog 4 sterke Spiridonners uit Aalst ook al aangekomen. Agnès zou pas op vrijdag aankomen. Nog wat slanke Duitse lopers uit de streek van Aken, een paar lopers met een Frans accent en het hotel zat al aardig vol.

De baas van het hotel en zijn Belgische vrouw content. Wij ook, want Belgische eigenares leverde ook Leffe en Duvel op aan de bar. We dierven dus nog een Leffe ( of 2 ?) aan want tussen donderdagavond en de zaterdag van de wedstrijd zat er nog een dag om die kleine zonde te verteren. We deden er nog een avondwandelingetje bovenop ( nu ja ? het ging bergop en niet weinig). De hartslagcontrole, georganiseerd door Eric, verraadde toch dat onze trainingen en inspanningen van de afgelopen maanden, hun doel niet zouden missen. Het was in orde zo.

Na een portietje pasta op het buitenterras van Hotel Bären, kozen we dan toch om vroeg genoeg te gaan slapen. Johan had nog honger…

Vrijdag 5 september

We hadden bij de pasta van donderdag nog een kleine dagindeling afgesproken. Eric, onze coach, vond dat we toch maar beter op vrijdag ( en dit op hetzelfde uur als de start van de wedstrijd ) moesten loslopen. Dus , na een stevig ontbijt en een beetje rust, was het omkleden geblazen en in lichte looppas de spieren losmaken. Om 10 uur ging het van start met een rondje Wilderswil. Toch een uur te laat, want we waren vergeten dat het zaterdag al om 9 uur van start ging. Zo “zuust” moest da nu ook nie zijn.

Na een doucheke dan maar richting Interlaken, om onze nummers af te halen, en ook om op de startplaats een beetje de sfeer op te snuiven. Het was hoegenaamd geen ontgoocheling. Het plein voor het Casino en Hotel Europe vormde een prachtig uitzicht op de Jungfrau. Dit is een beeld uit het sprookjesboek. Een droom van een startbeeld. We namen ook al de nodige foto’s en mochten ook onze collega’s van de Krekenlopers tegenkomen. Zowaar Johan Bundervoet verscheen hier, en toen werd ook duidelijk dat hij het geluk had gekend om uitgeloot te worden. Die was zelfs al een week in Zwitserland en dus het best aan het klimaat gewoon. Zo kennen we Johan : naar zijn zeggen is hij nooit voorbereid – naar zijn zeggen …- Het levende bewijs dat de loper “de visser van de sport” is . Johan logeerde wel op een uur van Interlaken, maar niemand heeft eraan getwijfeld dat hij de zaterdag op tijd zou zijn en noch minder dat hij niet als laatste van ons zou aankomen. Het is nen taaien.

Op het terrein voor de sporttent stond nog een opstellingske “ bandlopen”. Als je het lopertje binnen de 17 sec kon doen aankomen ( iets zoals een koers op rollen), dan won je een prachtig rugzaksken. Eric, Johan en Ronny namen de uitdaging aan ( ik wilde geen risico lopen, want ik moest absoluut op de Jungfrau geraken en dus niets aan het toeval overlaten). Het was een mooie strijd tussen die mannen, maar nu hebben ze er toch spijt van gehad : Géén rugzaksken en een beetje stijf op de dag van de waarheid. Wie zal het zeggen ? Het was leuk en dat is het belangrijkste. Vooral leuk dat Johan zijn loperke voor de aankomst bleef staan, omdat Johan dacht dat hij er al was. Diene gast blij, want hierdoor eindigde Johan in 18 sec en mocht de man zijn zakske houden. Die Zwitsers zijn precies niet gemaakt om iets weg te geven.

Na een pizzake konden we rustig terug naar het hotel. Gelukkig waren daar ook nog Agnès en Luc, samen met Aurèle Cornelis en zijn dochter aangekomen. Aurèle was n.b. vorig jaar al aangekomen en vond het zo mooi dat hij, na zijn zware beenoperatie in het najaar 2007, nu al weer de uitdaging aandurfde. Op 63-jarige leeftijd is dat een zeer bewonderenswaardige ambitie.

Op de ervaring van Luc heeft iedereen kunnen rekenen, zodat we de volgende morgen, dank zij hem allemaal op tijd aan de start konden verschijnen, maar ook dat onze supporters, begeleiders en coach, op de dag zelf de wedstrijd op de geschikte plaatsen goed konden volgen. Zijn ervaring heeft ertoe bijgedragen dat iedereen maximaal van dit evenement heeft kunnen genieten. Iets wat nog lang in het geheugen zal blijven. Wij danken Luc hierbij dan ook eenstemmig en met plezier.


Zaterdag 6 september

De dag waarop we lang hebben gewacht begint prachtig. Een stralende zon verwelkomt ons bij het ontwaken. De föhn heeft het inderdaad gewonnen van die vervelende westenwinden. Interlaken baadt in de zon en de Eiger, de Mönch en de Jungfrau zijn al vroeg het voorwerp van een idyllisch uitzicht. We hebben er moed op en willen er absoluut invliegen. Johan al wat meer dan de andere, en we moeten hem intomen om zeker te zijn dat hij heelhuids zal aankomen. Met zo een talent, mag je dat niet in de eerste 20 km op het spel zetten. En hij heeft zowaar geluisterd ( lang genoeg zagen en het helpt zowaar bij Johan).

Iedereen vroeg uit de veren, een ontbijt vanaf 6 uur, maar als je om 9 uur moet starten, moet het eten verteerd zijn. De chef heeft niet alleen voor müssli, honing, brood met confituur enz…gezorgd, maar zelfs pasta stond op het menu. Wie weet dat een marathon eigenlijk ook een voedingsvraagstuk is, weet ook dat deze hotelbaas weet wat een marathonloper nodig heeft. Dit is het perfecte Hotel voor dit avontuur.

Luc voert ons dus, in “2 ladingen”, naar de start. Het busje zat vol, maar het doel is bereikt : voldoende tijd voor nog een plasje, wat rust, voldoende water om de vertering op gang te houden en rust om de startplaatsen met een lage hartslag in te nemen. Die lage hartslag was nodig, want het weer was drukkend. Eigenlijk te warm voor de start van een gewone marathon. Van de 5000 deelnemers, zo blijkt achteraf, zijn er toch aardig wat door dit weertje verrast geweest met een (te) vroege opgave als gevolg.

Eens aan de start gebracht, beslissen onze begeleiders om zich tijdig naar de trein te begeven, zodat ze de prachtige doortochten in Lauterbrunnen en Wengen niet zouden missen. Dat bleek een goeie beslissing, ook al een advies dat ze van Luc hadden meegekregen .

Bijna 200 jaar na de eerste beklimming van de Jungfrau konden we dus aan ons persoonlijk Jungfrau avontuur beginnen. En nu toch eerst wat cijfers in een poging om uit te drukken wat niet te beschrijven is : 
Een gewone marathon telt 42,195 km . De Jungfrau marathon (JM) dus niet minder 

De JM start in Interlaken op een hoogte van 566 m en komt aan op Kleine Scheidegg op een hoogte van 2100 m. 

Het hoogste punt ligt aan de voet van de “Eigergletscher” en ligt op 2.405 m. Dit punt wordt bereikt op een afstand van 41,5 km. 

In totaal wordt er 1839 m hoogteverschil geklommen en 305 m gedaald 

Na 25 km bereik je pas een hoogte van 795 m, hetgeen betekent dat de laatste 17 km nog altijd een hoogteverschil van 1610 m moet overwonnen worden. 

Maak dus dat niet te snel begint . Hou rekening met het grote temperatuursverschil ( 25°C bij de start, 10°C bij de aankomst). Weet dat het zuurstofgehalte bij het klimmen steeds vermindert. 

Het prachtige weer van ’s morgens veranderde in mist in de namiddag …

Na de start eerst een kleine ronde in Interlaken. Veel volk en ambiance. Prachtig begin maar de weersomstandigheden maken al dat de zweetdruppels vloeien en verrast velen bij het begin. De hartslag gaat hoger dan ideaal. Na een omweg via Bönigen, prachtig gelegen aan de rand van de Brienzersee, gaat het dan via een prachtige wildwaterrivier, en gelukkig met de nodige afkoeling, richting WIlderswil. Na de 2-de bevoorrading in WIlderswil begint het al wat te stijgen en zie ik zowaar al de eerste wandelaars. Verrast door de warmte en veel te vroeg in de wedstrijd. Ik vermoed dan ook dat deze horen tot de meer dan 1200 deelnemers die het hebben opgegeven.

Naar ik achteraf verneem, hebben Johan Coppejans, Henk De Brauwer en Frans de Causemaeker zich zowat samen in de voorste gelederen geschikt. Ze komen door rond de 200-ste plaats. Daarachter Agnès en Ronny, maar ook Patrick Temmerman in elkaars buurt. Johan Bundervoet op enkele minuten voor mij, gevolgd door Aurèle Cornelis. Tenslotte kom ik rustig door op enkele minuten gevolgd door Greta Ingels.

Ik voel me goed langs het wildwaterriviertje en blijf rustig de lichte bergop lopen. Ook de anderen vonden de friste van dit stukje WIlderswil – Lauterbrunnen zeer aangenaam. Het treintje en de rivier steeds op zichtafstand. Op het treintje en op de stationnetjes steeds weer enthousiaste supporters uit alle hoeken van de wereld. Toch even meegeven dat aan deze marathon deelnemers uit 36 landen zijn gestart. Deelnemers van Hawaïï tot Japan en van Noorwegen tot Australie. De oudste aangekomendeelnemer is geboren in 1933 ( 75 jaar). De oudste deelneemster is geboren in 1935 ( 73 jr).

Zo bereiken we in goede omstandigheden het prachtig gelegen Lauterbrunnen. Veel supporters langs de weg, een blauwe loper, enthousiaste speaker, een prachtige bevoorrading, zoals trouwens alle 5 km en naar het einde toe zelfs alle 2,5 km.

Even na Lauterbrunnen lopen we naar de halve marathon toe, net aan de prachtige waterval. Een helikopter begeleidt verschillende van ons en maakt prachtige TV-beelden . Enkele km na Lauterbrunnen, keren we om en na enkele mooie passages over enkele bruggetjes gaat het nu langzaam richting de “ Muur van Wengen”. Na een tweede begroeting met onze enthousiaste coach Eric en de supporters ( dank aan Ria en Tineke, Luc en de dochter van Aurèle voor de mooie en hartverwarmende aanmoedigingen). Het doet toch deugd om zo ver van huis te worden toegeroepen. Dat gaf de nodige vleugels om, na 25 km, de steile helling van Wengen aan te vatten. Hier in Lauterbrunnen noteren we al verschillende opgaves, maar dat zou er in het mooie Wengen niet op verbeteren. Op de volgende 5 km moesten we maar liefst 500 m hoogteverschil overwinnen. Van de 51 gestarte Belgen bleef iedereen nog in koers, hoewel ik na 17 km voorbij Aurèle liep, die spijtig en tot zijn en mijn verrassing al last had van beenkrampen in de eerste 12 km. Toch zou hij nog de aankomst bereiken : zo een taaie man als Aurèle geeft nog zo niet snel op.

De tussenstand (vlgs categorie) in Lauterbrunnen :

F45 115. Ingels Greta 2:17.13
F50 21. De Causmaecker Agnes 1:58.51
M40 96. Coppejans Johan 1:37.05
M40 333. Temmerman Patrick 1:40.01
M40 387. Loete Ronny 1:55.07
M45 185. De Brauwer Henk 1:37.07
M45 189. Decausmaecker Frans 1:56.37
M50 407. Dobbelaere Wim 2:15.16
M55 175. Bundervoet Johan 2:11.11
M60 128. Cornelis Aurel 2:19.02

Iedereen dus, volgens eigen kunnen, zeer rustig gestart. Dit was ook nodig, want er kwam nog wat…

De helling naar Wengen heeft de naam “Muur van Wengen” zeker niet gestolen. Wie gedacht had, hier als een hinde naar boven te lopen, kwam bedrogen uit. Het was eerder een zaak om snel te wandelen en dus niet te veel tijd te verliezen. Zeer snel wandelen en de hartslag bleef hoog. Min of meer lopen kwam er maar aan te pas, voor wie er nog zin in had, op de minder steile stukken. Die kwamen niet zo veel voor, maar ik heb het er toch op gewaagd van zodra dit kon. De meesten hielden het, in mijn buurt, toch maar bij het snelwandelen. Zo kwam ik enkele plaatsen voorop. Bij de het eerste huis in Wengen was een hulppost opgeslagen. Dit bleek dus ook meer dan nodig, getuige het aantal opgaves die hier genoteerd werden. Ook een voor ons niet onbekende Belg, heeft het hier voor bekeken moeten houden ( Guy Bisschops bereikte Wengen in een scherpe tijd van 2.02, maar moest toen ophouden). Alle andere landgenoten konden gelukkig hun parcours voortzetten.

De doortocht in Wengen was noch prachtiger dan deze in Lauterbrunnen. Het dorpje Wengen, bekend van de beroemde Wereldcupafdaling, één van de mooiste skiwedstrijden ter wereld, ligt mooi op de flanken van de berg en is enkel bereikbaar met de tandradbaan. Onze vrienden supporters hebben ons dan ook zien voorbijlopen vanuit het treintje.

Dat het stukje Lauterbrunnen – Wengen een krachttoer betekende kunnen we afleiden uit onze tussentijden voor deze afstand van 9,2 km. Op dit stuk noteerden we tijden tussen 57.54 u ( Johan Coppejans) en 1:39.11 ( Aurèle), maar ook nog 1:09.53 ( Ronny), 1:21.27 ( Wim) en 1:13.13 ( Agnès) ondanks het loopwerk waar dit nog mogelijk was.

Het werd nu al stilaan duidelijk waar de tijd nodig zou voor zijn. Ook de kilometeraanduidingen waren ineens vervangen door borden om de 250 m ! ( bvb 28.750 m) en het leek alsof die borden maar om de km stonden, zo tergend langzaam gingen ze vooruit.

Even na Wengen, in de richting van het slalomparcours en langsheen het wereldcupparcours van de afdaling, werd het wat meer mogelijk om te lopen, maar het zou nooit meer een rustige duurloop worden. De prikkels voor de hartslag ( die elke marathonloper op een normaal parcours zoveel mogelijk tracht te vermijden), kwamen om de haverklap terug. Het was een voortdurende kwestie van oppassen, goed bevoorraden met drinken en het innemen van de nodige suikers, om zeker te zijn de aankomst te kunnen bereiken. Ook als er moest gewandeld worden, betekende dit goed doorstappen. Normaal wandelen is te traag, maar daarbij speelt de voortdurende ijlere lucht toch de nodige parten.

We bleven dus klimmen, lopen afwisselen met een beetje doorstappen op de moeilijke delen en kwamen zo voorbij de Wengernalp (35 km) tot we uiteindelijk Wixi mochten bereiken. Hier, op 37,75 km, een hoogte van 1830 m, bevond zich het laatste controlepunt. Wie hier binnen de limiettijd van 5u35 voorbijkwam, kon niet meer uit de wedstrijd worden genomen.

Vanaf dit punt, dat ik bereikte op 4u59min ( en dus nog ruim binnen de limiet) begon het echte klimwerk op een smal bergpaadje. Nog een helikopter als ultiem redmiddel opzij van het wegje, een heleboel mist die het zicht geleidelijk tot enkele tientallen meter beperkte, en zo kwamen we warempel in een file. De ballonloper ( pacemaker) van 6 uur moest hier ook wachten en zodoende konden we onmogelijk de 6 uur halen, omdat elke stilstaande of te langzame loper, de file belemmerde om door te komen. Het werd koud in de mist en ik prees me gelukkig met mijn plastieken opgerolde adidaszakje. Nog een Hollander met hevige kramp gezien : hij zat met geplooide knie en gestrekt been geklemd op een rotsblok en door de kramp kon hij niet meer bewegen. De helikopter heeft hem kunnen bevrijden. De mist verraadde steeds weer te laat dat we telkens weer nog omhoog moesten klimmen. Iedere hoop op einde beklimming werd weer verijdeld, maar wat wil je, als er tussen 37,75 km en 41,5 km maar zo traag kan ‘gewandeld’ worden, dan duren die kilometers lang. Het bordje 40 km stond dan ook op een steile helling en verried dat het nog lang niet gedaan was.

Hoorden we in de verte niet de bevrijdende doedelzak. Hij was er weer, die schot. Hij staat er ieder jaar. Maar horen en bereiken van dit bevrijdende geluid lagen nog minstens een kwartuur uit elkaar. Een koud en tergend langzame tijd. Eindelijk bij de schot, moest er wel kramp in beide bovenbillen van komen. Ik had gelukkig een zakje “ice power” in de drankgordel opgeborgen en het bevrijdde me van erger. De verhalen van mijn collega’s waren al even erg, maar ik kan ze niet allemaal navertellen. We lagen te ver uit elkaar. Johan heeft zijn krampen minstens 2 keer laten wegmasseren, de laatste keer vlak na de eindstreep. Zijn enthousiaste overmoed werd plots onderbroken door een hevige kramp. Een verpleger hielp hem snel, en het medaillemeisje deed er nog 3 kussen bovenop. Na de halfvolle melk die Eric de hele berg had opgesleurd en de vergissing met het zoute drankje in volle nadorst, zat het er voor Johan ook op. Snel ( en gelukkig) gerecupereerd. Ook Ronny moest op 40 km even erkennen dat de bergen baas zijn… Toch bleef Ronny nog net voor Agnes, die hierbij wel eindigde op een zeer eervolle 21 ste plaats bij de vrouwen +50 ( 82 deelnemers).

Bij de aankomst onze volle bewondering voor de organisatie, die erin slaagt om alle spullen, tenten, verzorging, hete douches, eten en dranken tot op deze hoogte te brengen, zodat de moedige atleten niets te kort komen.

De einduitslag mag hier natuurlijk niet ontbreken :

F45 115. Ingels Greta 5:53.02,6 (3125) ( Krekenlopers)
F50 21. De Causmaecker Agnes 5:12.56,3 (2235) ( Boslopers)
M40 96. Coppejans Johan 4:25.52,0 (3102) (Boslopers)
M40 333. Temmerman Patrick 5:00.55,1 (4472) (Krekenlopers)
M40 387. Loete Ronny 5:09.26,6 (3134) (Boslopers)
M45 185. De Brauwer Henk 4:50.12,0 (3104) (Krekenlopers)
M45 189. Decausmaecker Frans 4:51.46,7 (3105) (Krekenlopers)
M50 407. Dobbelaere Wim 6:09.53,6 (3106) (Boslopers)
M55 175. Bundervoet Johan 5:45.07,8 (5234) (Krekenlopers)
M60 128. Cornelis Aurel 6:42.34,6 (3068) (Krekenlopers)

Na een stevige opsteker van de supporters, die ons tot op de meet aanmoedigden, een hete douche en de nodige spijs en drank, konden we voldaan met het treintje weer afdalen. Beneden in het dal wachtte ons dan wat frisse regen, maar die kon ons niets meer deren, want hij kwam gelukkig een halve dag te laat.

In het hotel hebben we nog lang en gezellig nagekaart. Zeer lekker gegeten en vooral ook nog genoten van de goeie biertjes, Leffe, afgewisseld met wat cola om het suikergehalte wat op peil te brengen.

Zondag zijn we, na een lekker ontbijtje, dan maar weer naar Belgie afgereisd. Dit was zeer mooi, kort maar zeer intens. Een aanrader, die we misschien ooit nog eens opnieuw willen doen. We wisten het nog niet zeker, maar dit is in ieder geval niet de laatste uitdaging die we aangaan…

Boslopers en vrienden van de Krekenlopers…

Tot de volgende keer
Eric, Ronny, Johan, Agnes en uw verslaggever Wim.

Met dank aan Wim Dobbelaere voor dit mooie verslag